WASPIK - Voor de meesten is het COVID-19 waarschijnlijk slechts een herinnering, dat elleboogjes geven, anderhalve meter afstand houden, mondkapjes op en ons houden aan de avondklok. Op anderen heeft de pandemie veel meer invloed gehad, bijvoorbeeld op Lois Rutters (34) uit Waspik. Rutters heeft door haar coronabesmetting namelijk Long COVID gekregen, een van de langdurige gevolgen die een coronapatiënt over kon houden aan het virus. Op 24 april 2026 is de derde editie van de landelijke dag van Long COVID, een dag waarop we aandacht vragen en er evenementen plaatsvinden omtrent het overblijfsel van het virus.
Het voelde alsof ik dement werd
In het najaar van 2020 kreeg Rutters corona. ''Mijn besmetting leek eigenlijk op een stevige griep'', vertelt Rutters. "Ik was goed beroerd maar zeker niet 'ernstig'. Na een goede twee weken dacht ik dat ik het ergste wel had gehad, maar vanaf dat ik weer ging werken ging ik juist steeds verder achteruit.'' Ineens lukte het haar niet meer om 40 uur te werken en moest ze in haar baan als docente terug naar twaalf uur. Ze had last van complete black-outs tijdens het lesgeven. Rutters ging steeds verder achteruit en merkte dat ze steeds minder kon. "Op het dieptepunt kon ik nog geen 15 minuten wandelen zonder te moeten zitten. Ik sliep slecht en met de hoofdpijn en hersenmist voelde het alsof ik dement werd of mijn hersenen om een andere reden niet meer werkte. Zo wist ik in de keuken ineens het woord 'lepel' niet meer.'' Het grootste probleem; voor haar grootste passie, zingen, had ze ook geen energie meer.
Geen dingen doen die jou 'jou' maken
Als Rutters nu antwoord moet geven op de vraag of ze er overheen is, antwoordt ze dat ze dat betwijfelt. Het is niet meer zoals het eerst was, maar dat zou ook kunnen komen omdat ze ouder is geworden. "Ik heb aardig wat hulp gekregen: Contact met C-support, therapie voor de ontstane depressie, conversietherapie tegen de schokken, fysiotherapie, ergotherapie en epiphora-therapie", somt Rutters op. Gelukkig voor Rutters waren er veel mensen in haar omgeving die haar klachten serieus namen, wat het makkelijker maakte om echt naar haar lichaam te kunnen luisteren. Wat het wel lastig maakte, is dat op een gegeven moment alle hobby's en dingen die ze graag deed wegvielen. "Wie ben je nog als je niets meer kunt doen wat jou 'jou' maakt? Op mijn dieptepunt heb ik meermaals tegen mijn partner gezegd: 'als het niet beter wordt dan nu, dan wil ik niet verder."'
Veel steun uit weer kunnen zingen
Na heel veel inleveren kon Rutters langzaam weer wat gaan opbouwen, fysiek en mentaal. Na drie jaar kon ze weer haar normale aantal uren werken. "Dat zag ik toen als 'beter', maar helemaal de oude ben je dan niet. Nog steeds zie ik, als ik over langere tijd terugkijk, stapjes vooruit, maar helemaal zoals vroeger ben ik (nog) niet. Ik denk dat ik zo'n 80 procent van de dingen kan ik die voorheen kon maar er is gewoon een stuk minder ruimte die er eerder wel was: ik ben minder stressbestendig, houd al dan niet terecht mijn energie in de gaten en ben onzekerder dan voorheen.'' Toch bleef Rutters stappen zetten. Toen ze eenmaal weer kon zingen haalde ze daar veel steun uit, en toen schrijven weer lukte is ze gaan schrijven over haar Long COVID.
Je bent niet alleen
Aan het eind van ons gesprek vertelt Lois dat er niet genoeg aandacht is geweest voor patiënten met Long COVID. "Met name het laatste jaar lijkt de groep patiënten steeds meer in de vergetelheid te raken. Er is nog steeds geen duidelijk behandelplan, er is nog te weinig kennis en te weinig financiële steun.'' Tegen andere patiënten zou ze graag willen zeggen: ''Je bent niet alleen. Er zit een hele wereld tussen mensen die alles weer kunnen en mensen die bijna niets meer kunnen. Er zit geen einddatum aan herstel, dus bouw rustig op.''
